Czas pracy kierowcy 2026 - limity, tabela norm i przepisy

Podsumuj za pomocą AI:

Czas pracy kierowcy to czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy obejmującej wszystkie czynności związane z przewozem drogowym, nie tylko jazdę (art. 6 ustawy o czasie pracy kierowców). W 2026 r. kierowca może prowadzić pojazd do 9 godzin na dobę (dwa razy w tygodniu do 10 godzin), 56 godzin w tygodniu i 90 godzin w dwóch kolejnych tygodniach, zgodnie z rozporządzeniem 561/2006. Czas pracy kierowcy zatrudnionego na etacie wynosi co do zasady 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin w tygodniu, a z nadgodzinami nie może przekroczyć 60 godzin w tygodniu ani przeciętnie 48 godzin w okresie rozliczeniowym do 4 miesięcy.

Od 1 lipca 2026 r. normy czasu jazdy i odpoczynków obejmują też kierowców busów o DMC powyżej 2,5 t do 3,5 t w międzynarodowym przewozie rzeczy i kabotażu. Wszystkie limity zebraliśmy w tabeli poniżej, a każdy wiersz prowadzi do artykułu, w którym omawiamy go szczegółowo.

Czego dowiesz się w tym artykule

Czego dowiesz się z tego artykułu?

  • Jakie limity czasu jazdy, pracy, przerw i odpoczynków obowiązują kierowcę w 2026 r. - w jednej tabeli.
  • Czym według art. 6 ustawy o czasie pracy kierowców jest czas pracy kierowcy i które czynności się do niego wliczają, a które nie.
  • Jak obliczyć czas jazdy w dwóch kolejnych tygodniach i nie przekroczyć limitu 90 godzin.
  • Jakie zasady dotyczą pracy w porze nocnej i godzin nadliczbowych kierowcy.
  • Czym różni się tachograf analogowy, cyfrowy i inteligentny II generacji oraz przez ile lat przechowuje się ewidencję czasu pracy.
  • Kto kontroluje kierowców i kiedy wolno przekroczyć limit czasu jazdy.
  • Jakie zasady obowiązują kierowców samozatrudnionych i kierowców busów 2,5-3,5 t.
Tabela:

Czas pracy kierowcy 2026 - limity w tabeli

Norma

Limit

Podstawa i szczegóły

Dzienny czas jazdy

9 h, dwa razy w tygodniu do 10 h

art. 6 ust. 1 rozp. 561/2006; więcej: dzienny czas pracy kierowcy

Tygodniowy czas jazdy

56 h

art. 6 ust. 2 rozp. 561/2006; więcej: tygodniowy czas pracy kierowcy

Czas jazdy w dwóch tygodniach

90 h w każdych dwóch kolejnych tygodniach

art. 6 ust. 3 rozp. 561/2006; więcej: dwutygodniowy czas jazdy

Przerwa w jeździe

45 min po 4,5 h jazdy (można 15 + 30 min)

art. 7 rozp. 561/2006; więcej: przerwy i odpoczynek kierowcy

Odpoczynek dobowy

11 h; skrócony 9 h najwyżej 3 razy między odpoczynkami tygodniowymi

art. 8 ust. 2 i 4 rozp. 561/2006

Odpoczynek tygodniowy

45 h; skrócony co najmniej 24 h z rekompensatą

art. 8 ust. 6 rozp. 561/2006; więcej: rekompensata za skrócony odpoczynek

Czas pracy (etat)

8 h na dobę i przeciętnie 40 h tygodniowo; z nadgodzinami do 60 h w tygodniu, przeciętnie 48 h w okresie do 4 miesięcy

art. 11 i 12 ustawy o czasie pracy kierowców

Przerwa w pracy

30 min po 6 h pracy (45 min, gdy praca trwa ponad 9 h)

art. 13 ustawy o czasie pracy kierowców

Praca w porze nocnej

do 10 h czasu pracy między odpoczynkami

art. 21 ustawy; więcej: nocny czas pracy kierowcy

Czas pracy kierowcy - definicja

Definicję czasu pracy kierowcy zawiera art. 6 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców: "czasem pracy kierowcy jest czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy, która obejmuje wszystkie czynności związane z wykonywaniem przewozu drogowego".

Zgodnie z art. 6 ust. 2 czasem pracy jest również "czas poza przyjętym rozkładem czasu pracy, w którym kierowca pozostaje na stanowisku pracy kierowcy w gotowości do wykonywania pracy, w szczególności podczas oczekiwania na załadunek lub rozładunek, których przewidywany czas trwania nie jest znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu".

Do czasu pracy wlicza się też 15-minutową przerwę, którą pracodawca musi wprowadzić, jeśli dobowy wymiar czasu pracy kierowcy wynosi co najmniej 6 godzin (art. 6 ust. 3).

Wymiar czasu pracy określa, ile czasu kierowca może poświęcić na pracę w danym okresie, np. w ciągu doby, tygodnia czy okresu rozliczeniowego.

Tydzień w rozumieniu rozporządzenia 561/2006 i ustawy to okres od godziny 00:00 w poniedziałek do godziny 24:00 w niedzielę.

Czas pracy kierowcy - podstawa prawna

Głównymi aktami regulującymi czas pracy kierowców są:

  1. Ustawa o czasie pracy kierowców - określa czas pracy kierowców i wdraża dyrektywę 2002/15/WE; rozporządzenie 561/2006 stosuje się bezpośrednio, a ustawa określa zasady jego stosowania w Polsce;
  2. Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - reguluje czas prowadzenia pojazdu, przerwy i odpoczynki kierowców w przewozach krajowych i międzynarodowych na terytorium UE, EOG i Szwajcarii;
  3. Umowa AETR - stosowana na całej trasie przewozu międzynarodowego, który prowadzi częściowo przez państwo spoza UE i EOG będące stroną umowy;
  4. Kodeks pracy - w sprawach, których ustawa o czasie pracy kierowców nie reguluje (art. 4 ustawy), np. dodatki za nadgodziny i pracę w nocy;
  5. Pakiet Mobilności - zmiany przepisów UE o transporcie drogowym przyjęte w 2020 r. i wprowadzane etapami do 1 lipca 2026 r.

Jakie czynności wliczają się do czasu pracy kierowców pojazdów?

Do czasu pracy kierowcy zalicza się w szczególności (art. 6 ust. 1 ustawy):

  • prowadzenie pojazdu;
  • załadowywanie i rozładowywanie oraz nadzór nad załadunkiem i wyładunkiem;
  • nadzór oraz pomoc osobom wsiadającym i wysiadającym;
  • czynności spedycyjne;
  • obsługę codzienną pojazdów i przyczep;
  • inne prace podejmowane w celu wykonania zadania służbowego lub zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu i rzeczy;
  • niezbędne formalności administracyjne;
  • utrzymanie pojazdu w czystości;
  • pozostawanie poza rozkładem czasu pracy w gotowości do pracy, gdy czas oczekiwania na załadunek lub rozładunek nie był znany kierowcy przed wyjazdem.

Wszystkie te czynności liczy się do czasu pracy i biorą udział w ustalaniu wynagrodzenia. Jak to wygląda, gdy kierowca pracuje dla kilku pracodawców, opisujemy w tekście o kierowcy zatrudnionym w kilku firmach.

Czynności niewliczające się do czasu pracy kierowcy

Do czasu pracy kierowcy nie wlicza się (art. 7 ustawy):

  • czasu dyżuru kierowcy, jeżeli podczas dyżuru kierowca nie wykonywał pracy;
  • nieusprawiedliwionych postojów w czasie prowadzenia pojazdu;
  • dobowego nieprzerwanego odpoczynku;
  • przerwy w przerywanym czasie pracy (art. 16 ust. 1 ustawy).

Czy do czasu pracy kierowcy wlicza się czas dyżuru, podczas którego kierowca nie wykonywał pracy?

Co do zasady nie. Czas dyżuru, podczas którego kierowca nie wykonuje pracy, nie jest zaliczany do czasu pracy kierowcy. Dotyczy to sytuacji, gdy kierowca pozostaje w gotowości do wykonywania obowiązków, jednak nie prowadzi pojazdu ani nie wykonuje innych czynności związanych z realizacją przewozu.

Przykładem może być oczekiwanie na załadunek lub rozładunek, gdy przewidywany czas oczekiwania jest znany z góry, albo czas spędzony przez drugiego kierowcę w pojeździe podczas jazdy prowadzonej przez współkierowcę.

Należy jednak pamiętać, że mimo iż taki dyżur nie jest wliczany do czasu pracy, podlega odrębnym zasadom rozliczania wynikającym z ustawy o czasie pracy kierowców. Prawidłowe rozróżnienie czasu pracy, dyżuru i odpoczynku ma istotne znaczenie zarówno dla ewidencji czasu pracy, jak i podczas kontroli przedsiębiorstwa transportowego.

Co wlicza się do czasu pracy kierowcy?

Co wlicza się do czasu pracy kierowcy?

Jakie pojazdy nie podlegają normom czasu jazdy i odpoczynku?

Normy czasu prowadzenia pojazdu, przerw i odpoczynków z rozporządzenia 561/2006 co do zasady nie dotyczą pojazdów do przewozu rzeczy o dopuszczalnej masie całkowitej (łącznie z przyczepą lub naczepą) do 3,5 t ani pojazdów do przewozu osób przystosowanych do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Wyjątek od 1 lipca 2026 r.: pojazdy o DMC powyżej 2,5 t do 3,5 t wykonujące międzynarodowy przewóz rzeczy lub kabotaż podlegają normom rozporządzenia 561/2006 i muszą mieć tachograf inteligentny drugiej generacji (G2V2), a kierowca musi używać karty kierowcy. Nie dotyczy to przewozów krajowych ani przewozów na potrzeby własne, gdy prowadzenie pojazdu nie jest głównym zajęciem kierowcy.

Sprawdź nasz artykuł: tachografy w busach.

Ustawa o czasie pracy kierowców obejmuje kierowców zatrudnionych na umowę o pracę niezależnie od masy pojazdu (m.in. 8 godzin na dobę, przeciętnie 40 godzin tygodniowo i przeciętnie 48 godzin w okresie rozliczeniowym oraz ewidencja czasu pracy). Art. 22 ustawy wyłącza jednak m.in. limit 60 godzin w tygodniu (art. 12 ust. 2 i 3), przerwy z art. 13 i limit 10 godzin przy pracy w porze nocnej (art. 21) wobec kierowców przewożących rzeczy pojazdami o DMC do 3,5 t, a osobno wymienia przewozy międzynarodowe i kabotaż pojazdami do 2,5 t.

Dyrektywa 2002/15/WE wymaga tych limitów dla kierowców objętych rozporządzeniem 561/2006, więc przy busach 2,5-3,5 t w przewozach międzynarodowych bezpieczniej je stosować. Więcej piszemy w artykule o tym, jak rozliczać czas pracy kierowcy busa.

Art. 3 oraz art. 13 rozporządzenia 561/2006 przewidują też wyłączenia dla niektórych pojazdów, np.:

  • pojazdów używanych do przewozu osób w ramach przewozów regularnych, których trasa nie przekracza 50 km;
  • pojazdów lub zespołów pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 7,5 t używanych do przewozu materiałów, sprzętu lub urządzeń do użytku kierowcy w trakcie pracy albo do dostawy rzeczy wyprodukowanych metodami rzemieślniczymi, wyłącznie w promieniu 100 km od bazy przedsiębiorstwa, pod warunkiem że prowadzenie takich pojazdów nie jest głównym zajęciem kierowcy, a przewóz nie jest zarobkowy;
  • pojazdów o dopuszczalnej prędkości maksymalnej nieprzekraczającej 40 km/h;
  • pojazdów sił zbrojnych, służb ratowniczych, specjalistycznych pojazdów medycznych i pojazdów zabytkowych używanych niezarobkowo.

Rozkład i podział czasu pracy kierowców

Poniżej opisujemy limity dla jednego kierowcy. W podwójnej obsadzie obowiązują inne zasady odpoczynku - opisujemy je w tekście o pracy kierowców w podwójnej obsadzie.

Ile godzin dziennie może jeździć kierowca?

Czas jazdy to czas samego prowadzenia pojazdu. Między dwoma odpoczynkami dziennymi wynosi najwyżej 9 godzin, a nie więcej niż dwa razy w tygodniu może zostać wydłużony do 10 godzin (art. 6 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). Czas pracy obejmuje dodatkowo inne czynności, np. załadunek i obsługę pojazdu, i wynosi co do zasady 8 godzin na dobę (art. 11 ustawy o czasie pracy kierowców).

Okres 13 i 15 godzin między odpoczynkami

Jeśli kierowca odbiera 11-godzinny odpoczynek dzienny, między odpoczynkami zostaje mu 13 godzin na jazdę, inną pracę, przerwy i dyżury, a przy skróconym 9-godzinnym odpoczynku - 15 godzin. To okres między odpoczynkami, a nie czas pracy. Szczegóły i przykłady znajdziesz w artykule o tym, ile wynosi dzienny czas pracy kierowcy.

Ile godzin w tygodniu może jeździć i pracować kierowca?

Kierowca może prowadzić pojazd najwyżej 56 godzin w tygodniu, a w dwóch kolejnych tygodniach łącznie 90 godzin (art. 6 ust. 2 i 3 rozporządzenia 561/2006). Jeśli w pierwszym tygodniu jechał 56 godzin, w drugim może jechać najwyżej 34 godziny.

Limit 56 godzin dotyczy wyłącznie jazdy. Czas pracy kierowcy zatrudnionego na etacie, obejmujący wszystkie czynności, może wynieść do 60 godzin w tygodniu, ale przeciętnie nie więcej niż 48 godzin w okresie rozliczeniowym do 4 miesięcy (art. 12 ustawy o czasie pracy kierowców).

Jak obliczyć czas jazdy w dwóch tygodniach?

Dwutygodniowy czas jazdy to suma czasu prowadzenia pojazdu w dwóch kolejnych tygodniach. Limit 90 godzin sprawdza się dla każdej pary kolejnych tygodni, a nie tylko dla tygodni 1-2, 3-4 itd. Żeby to policzyć:

  1. zsumuj czas jazdy z tachografu za bieżący tydzień (od poniedziałku 00:00 do niedzieli 24:00);
  2. dodaj czas jazdy z poprzedniego tygodnia - suma nie może przekroczyć 90 godzin;
  3. odejmij czas jazdy z bieżącego tygodnia od 90 godzin - tyle kierowca może jechać w następnym tygodniu, ale nie więcej niż 56 godzin.

Dane do takich obliczeń pochodzą z tachografu, który rejestruje jazdę, inną pracę, dyspozycyjność, przerwy i odpoczynki.

Więcej przykładów znajdziesz w artykule o tym, ile wynosi tygodniowy i dwutygodniowy czas pracy kierowcy.

Limity czasu pracy kierowcy

Limity czasu pracy kierowcy

Przykład

Jak liczyć limit 90 godzin w kolejnych tygodniach?

Kierowca w 1. tygodniu prowadził pojazd przez 46 godzin, więc w 2. tygodniu może prowadzić najwyżej 44 godziny (90 - 46).

Limit 90 godzin dotyczy każdych dwóch kolejnych tygodni. Jeśli w 2. tygodniu kierowca jechał 44 godziny, w 3. tygodniu może jechać najwyżej 46 godzin. Gdyby przejechał 48 godzin, przekroczyłby limit w tygodniach 2-3 (44 + 48 = 92 godziny), nawet jeśli w tygodniach 3-4 zmieściłby się w 90 godzinach.

Praca kierowcy w porze nocnej

Pora nocna kierowcy to okres 4 godzin w przedziale 0:00-7:00 (art. 2 pkt 6a ustawy o czasie pracy kierowców). Jeśli kierowca wykonuje pracę w porze nocnej, jego czas pracy między dwoma odpoczynkami nie może przekroczyć 10 godzin (art. 21 ustawy).

Za pracę w porze nocnej przysługuje dodatek w wysokości 20% stawki godzinowej wynikającej z minimalnego wynagrodzenia (art. 151⁸ Kodeksu pracy). Do dodatku liczy się pora nocna z Kodeksu pracy (8 godzin między 21:00 a 7:00), bo 4-godzinną porę nocną z ustawy stosuje się wyłącznie do ustalania czasu pracy.

Godziny nadliczbowe kierowcy

Pracę w godzinach nadliczbowych dopuszczają przepisy Kodeksu pracy, np. przy szczególnych potrzebach pracodawcy. U kierowcy ogranicza ją przede wszystkim limit przeciętnie 48 godzin pracy tygodniowo łącznie z nadgodzinami w okresie rozliczeniowym (art. 12 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców). Za nadgodziny przysługuje dodatek 50% albo 100% wynagrodzenia.

Szczegóły znajdziesz w artykule o tym, jak liczyć nadgodziny kierowcy.

Kontrola czasu pracy kierowców

Za przestrzeganie norm odpowiadają zarówno kierowca, jak i pracodawca, który organizuje pracę i prowadzi ewidencję.

Jak kontrolować czas pracy kierowców?

Aby kontrolować czas pracy kierowców, warto stosować kilka podstawowych zasad:

  1. prowadzić na bieżąco ewidencję czasu pracy na podstawie danych z tachografu,
  2. regularnie sprawdzać naruszenia i reagować, zanim zrobi to inspektor,
  3. szkolić kierowców z obsługi tachografu i zasad odpoczynku.

Tachograf i jego rola w monitorowaniu czasu pracy kierowcy

Tachograf rejestruje aktywności kierowcy (jazdę, inną pracę, dyspozycyjność, przerwy i odpoczynki), prędkość i przebytą drogę. W transporcie drogowym funkcjonują trzy rodzaje tachografów:

  • Tachograf analogowy - starszy typ urządzenia, rejestrujący dane na wykresówkach, montowany w pojazdach zarejestrowanych przed 1 maja 2006 r.;
  • Tachograf cyfrowy - zapisuje dane w pamięci urządzenia i na karcie kierowcy; obowiązkowy w pojazdach zarejestrowanych od 1 maja 2006 r.;
  • Tachograf inteligentny II generacji (G2V2) - wprowadzony w związku z pakietem mobilności, z modułem GNSS i komunikacją DSRC, automatycznie rejestruje przekroczenia granic. Obowiązkowy w nowych pojazdach od 21 sierpnia 2023 r. W przewozach międzynarodowych tachografy analogowe i cyfrowe trzeba było wymienić na G2V2 do 31 grudnia 2024 r., a tachografy G2V1 do 18 sierpnia 2025 r.

Dane z tachografu sprawdzają organy kontrolne, przede wszystkim Inspekcja Transportu Drogowego (ITD) podległa Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego (GITD).

W tym miejscu zachęcamy do zapoznania się z naszym artykułem: Co oznaczają symbole na tachografie cyfrowym?

Kto musi prowadzić ewidencję czasu pracy kierowcy?

Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy każdego kierowcy na podstawie wykresówek, wydruków i plików pobranych z karty kierowcy i tachografu oraz innych dokumentów potwierdzających czas pracy (art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców). Na jej podstawie ustala się wynagrodzenie, w tym dyżury, nadgodziny i pracę w porze nocnej. Systemy GPS mogą być pomocnicze, ale nie zastępują danych z tachografu.

Ewidencja czasu pracy stanowi również podstawę do prawidłowego naliczania składek na Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) - w tym składek emerytalnych, rentowych i chorobowych. Nieprawidłowa ewidencja może skutkować błędami w rozliczeniach z ZUS i konsekwencjami finansowymi dla pracodawcy.

Ewidencję przechowuje się przez 10 lat po zakończeniu okresu, którego dotyczy, i udostępnia kierowcy na jego wniosek.

Kiedy kierowca musi zrobić przerwę?

Kiedy kierowca musi zrobić przerwę?

Przerwy i odpoczynki - najważniejsze zasady

Przerwy i odpoczynki wynikają z art. 7 i 8 rozporządzenia 561/2006. W skrócie:

  • przerwa po 4,5 h jazdy: co najmniej 45 minut (możliwy podział na 15 + 30 minut);
  • odpoczynek dobowy: co najmniej 11 godzin (skrócony co najmniej 9 godzin - najwyżej 3 razy między dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku);
  • odpoczynek tygodniowy: co najmniej 45 godzin (skrócony co najmniej 24 h z rekompensatą przed końcem 3. tygodnia po danym tygodniu);
  • odpoczynek w pojeździe: dobowy i skrócony tygodniowy - tak (pojazd na postoju, z miejscem do spania); regularny tygodniowy i odpoczynek ponad 45 h jako rekompensata - nie.

Szczegóły i przykłady znajdziesz w artykule o tym, jakie przerwy i odpoczynki przysługują kierowcy.

Więcej o rekompensacie za skrócony odpoczynek tygodniowy: Rekompensata za skrócony odpoczynek tygodniowy kierowcy

Przykład

Długość pracy kierowcy

Kierowca prowadzi pojazd 2 godziny, po czym decyduje się na przerwę w pracy wynoszącą 15 minut. Następnie wraca do aktywności, a czas jazdy wynosi 2,5 godziny, po czym następuje kolejna przerwa wynosząca 30 minut. Po niej kierowca wraca do prowadzenia pojazdu przez 4,5 godziny.

Kary za naruszenie norm czasu jazdy i pracy

Za przekroczenie norm kierowca dostaje grzywnę, a przewoźnik i zarządzający transportem osobne kary pieniężne. Kwoty określają załączniki do ustawy o transporcie drogowym. Przykładowo przekroczenie dziennego czasu jazdy o czas do 1 godziny to 50 zł grzywny, a każda następna rozpoczęta godzina - 100 zł.

Pełną listę kwot dla kierowcy, przewoźnika i zarządzającego znajdziesz w artykule: taryfikator mandatów w transporcie drogowym.

Jakie organy mogą kontrolować czas pracy kierowców zawodowych?

W Polsce kontrolę czasu pracy kierowców zawodowych prowadzą m.in. (art. 89 ustawy o transporcie drogowym):

Kiedy kierowca może przekroczyć limit czasu jazdy?

Art. 12 rozporządzenia 561/2006 pozwala odstąpić od limitów czasu jazdy, przerw i odpoczynków tylko wtedy, gdy jest to konieczne dla bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku, i tylko w zakresie niezbędnym, by dotrzeć do odpowiedniego miejsca postoju. W praktyce kontrolnej chodzi np. o:

  • wypadek lub utrudnienia w ruchu;
  • gwałtowne pogorszenie pogody;
  • brak wolnego miejsca postoju.

W wyjątkowych okolicznościach kierowca może też wydłużyć dzienny i tygodniowy czas jazdy o 1 godzinę, żeby dotrzeć do bazy pracodawcy lub miejsca zamieszkania na odpoczynek tygodniowy, albo o 2 godziny, jeśli bezpośrednio wcześniej odebrał 30-minutową przerwę i jedzie na regularny odpoczynek tygodniowy.

Przyczynę odstępstwa kierowca opisuje ręcznie na wydruku z tachografu, wykresówce lub w grafiku pracy, a wydłużony czas trzeba zrekompensować równoważnym odpoczynkiem wykorzystanym razem z dowolnym okresem odpoczynku przed końcem trzeciego tygodnia po danym tygodniu.

Sprawdź także: przekroczenie czasu pracy kierowcy - kary i wyjątki.

Czas pracy kierowców samozatrudnionych: jakie są zasady?

Przedsiębiorcy osobiście wykonujący przewozy (np. kierowcy na B2B) podlegają tym samym normom czasu jazdy, przerw i odpoczynków z rozporządzenia 561/2006 albo AETR co kierowcy na etacie. Ich czas pracy ogranicza rozdział 3a ustawy o czasie pracy kierowców: przeciętnie 48 godzin tygodniowo, do 60 godzin w tygodniu i do 10 godzin pracy między odpoczynkami, gdy praca obejmuje porę nocną. Nie stosuje się do nich Kodeksu pracy, np. przepisów o dodatkach za nadgodziny.

Ewidencję czasu pracy przedsiębiorcy prowadzi on sam, a ewidencję osób niezatrudnionych, które osobiście wykonują przewozy na rzecz przedsiębiorcy - ten przedsiębiorca. Taką ewidencję przechowuje się przez 2 lata (art. 26d i 26e ustawy).

Jeśli nie chcesz liczyć tych limitów samodzielnie, możesz zlecić rozliczanie czasu pracy kierowców biuru, które pobiera dane z tachografów i prowadzi ewidencję.

Więcej w tym temacie

Czas pracy kierowców - najczęściej zadawane pytania

Poniżej zebraliśmy najczęściej zadawane pytania dotyczące czasu pracy kierowców, które otrzymujemy. Udzieliliśmy również na nie odpowiedzi. Jeżeli brakuje wśród nich nurtującego Cię pytania, skontaktuj się z nami, a nasi specjaliści chętnie udzielą odpowiedzi!

Czas pracy kierowcy to czas od rozpoczęcia do zakończenia pracy obejmującej wszystkie czynności związane z przewozem drogowym - w tym prowadzenie pojazdu, załadunek, rozładunek, czynności administracyjne, pozostawanie w gotowości na stanowisku pracy oraz inne zadania służbowe. Dyżur, podczas którego kierowca nie wykonywał pracy, nie jest czasem pracy. Czas pracy określa ustawa o czasie pracy kierowców, a aktywności kierowcy rejestruje tachograf.

Kierowca może prowadzić pojazd maksymalnie 9 godzin dziennie (10 godzin dwa razy w tygodniu) i 56 godzin tygodniowo, a łączny czas jazdy w dwóch kolejnych tygodniach nie może przekroczyć 90 godzin. Tygodniowy czas pracy, obejmujący wszystkie czynności, nie może przekroczyć 60 godzin, a jego średnia w okresie rozliczeniowym 48 godzin.

To zależy od tego, czy czas oczekiwania był znany wcześniej. Jeżeli przewidywany czas oczekiwania na załadunek lub rozładunek nie był znany kierowcy przed wyjazdem albo przed rozpoczęciem danego okresu, jest to czas pracy (gotowość, art. 6 ust. 2 ustawy o czasie pracy kierowców). Jeżeli był znany z góry, nie wlicza się go do czasu pracy, a w tachografie rejestruje się go jako dyspozycyjność.

Tak. Jeżeli kierowca wykonuje pracę na rzecz więcej niż jednego pracodawcy, jego czas pracy podlega sumowaniu. Oznacza to, że przy ustalaniu norm czasu pracy oraz okresów odpoczynku należy uwzględniać łączny czas przepracowany u wszystkich przedsiębiorców.

Kierowca ma obowiązek przekazać każdemu pracodawcy informacje o czasie pracy wykonywanej na rzecz innych podmiotów. Jest to niezbędne do prawidłowego planowania czasu pracy oraz zapewnienia zgodności z przepisami dotyczącymi maksymalnego czasu pracy i minimalnych okresów odpoczynku.

Maksymalny tygodniowy czas prowadzenia pojazdu wynosi 56 godzin i limit ten obowiązuje niezależnie od liczby pracodawców, dla których kierowca wykonuje przewozy. Oznacza to, że czas jazdy realizowany na rzecz wszystkich przedsiębiorstw transportowych należy sumować.

Tachograf rejestruje aktywności kierowcy: jazdę, inną pracę, dyspozycyjność oraz przerwy i odpoczynki, a także prędkość i przebytą drogę. Na podstawie tych danych pracodawca ustala czas pracy w ewidencji, a organy kontrolne sprawdzają przestrzeganie norm.

Przekroczenie norm skutkuje grzywną dla kierowcy oraz karami pieniężnymi dla przewoźnika i zarządzającego transportem. Kwoty określają załączniki do ustawy o transporcie drogowym. Poważne i powtarzające się naruszenia mogą prowadzić do postępowania w sprawie dobrej reputacji przewoźnika, a w skrajnych przypadkach do cofnięcia zezwolenia.

Pracodawca prowadzi ewidencję czasu pracy każdego kierowcy z uwzględnieniem wykresówek, wydruków i plików pobranych z karty kierowcy i tachografu oraz innych dokumentów potwierdzających czas pracy (art. 25 ustawy o czasie pracy kierowców). Ewidencja może mieć postać papierową lub elektroniczną. Systemy GPS i telematyka mogą być pomocnicze, ale nie zastępują danych z tachografu.

Pracodawca przechowuje ewidencję czasu pracy kierowcy przez 10 lat po zakończeniu okresu, którego dotyczy, i udostępnia ją kierowcy na jego wniosek. Ewidencję kierowców samozatrudnionych przechowuje się przez 2 lata.

Tak. Kierowcy samozatrudnieni podlegają normom czasu jazdy, przerw i odpoczynków z rozporządzenia 561/2006 lub AETR oraz limitom czasu pracy z rozdziału 3a ustawy o czasie pracy kierowców: przeciętnie 48 godzin tygodniowo, do 60 godzin w tygodniu i do 10 godzin pracy w dobie z pracą w porze nocnej. Nie stosuje się do nich Kodeksu pracy. Przedsiębiorca osobiście wykonujący przewozy prowadzi ewidencję sam, a za osoby niezatrudnione wykonujące przewozy na jego rzecz - podmiot, dla którego pracują.

Kierowca, który nie rozpocznie wymaganej przerwy i przekroczy dopuszczalny czas prowadzenia pojazdu o więcej niż 15 minut, może otrzymać mandat. W przypadku przekroczenia od 15 do 30 minut kara wynosi 50 zł.

Jeżeli przekroczenie jest dłuższe, za każde kolejne rozpoczęte 30 minut naliczane jest dodatkowe 100 zł. Warto pamiętać, że podczas kontroli odpowiedzialność mogą ponosić również przewoźnik oraz osoba zarządzająca transportem.

Zasady pracy kierowców w przewozach międzynarodowych przez państwa spoza UE i EOG reguluje umowa AETR. Stosuje się ją na całej trasie takiego przewozu. W przewozach wykonywanych wyłącznie w UE, EOG i Szwajcarii obowiązuje rozporządzenie 561/2006.

Normy czasu jazdy, przerw i odpoczynków z rozporządzenia 561/2006 dotyczą ich, jeśli bus ma DMC powyżej 2,5 t i wykonuje międzynarodowy przewóz rzeczy lub kabotaż. Od 1 lipca 2026 r. taki pojazd musi mieć tachograf inteligentny II generacji (G2V2). Nie dotyczy to przewozów wyłącznie krajowych ani przewozów na potrzeby własne, gdy prowadzenie pojazdu nie jest głównym zajęciem kierowcy. Kierowca busa zatrudniony na umowę o pracę podlega ustawie o czasie pracy kierowców (z wyłączeniami z art. 22), a pracodawca prowadzi jego ewidencję.

CC BY-NC-ND 4.0 DEED

O ile nie wskazano inaczej - treści umieszczone na Evotax.pl są rozpowszechniane na licencji CC BY-NC-ND 4.0 DEED. Rozpowszechniane treści nie mogą być traktowane jako profesjonalne porady prawne lub konsultacje.